Akiiki begon bij Marijke

Thuiskomen

Als tiener voelde ik, Marijke D’Herde, het leven intens door me heen stromen. Tegelijk kwam de dood dichtbij, wanneer mensen rondom mij het leven niet meer konden dragen. Die spanning bracht verwarring, én de vraag die me tot vandaag drijft: “Wat verbindt mensen met zichzelf, met elkaar en met hun grotere doel?”

Die vraag bracht me als twintiger in Afrika, als dertiger in de sociale sector en als veertiger in het ondernemerschap. In die ontmoetingen ontwikkelden zich als vanzelf menselijke capaciteiten als luisteren, verantwoordelijkheid opnemen, verbinding maken en samen met anderen richting geven.

Die verbinding leeft ook in mijn huwelijk met een Karamojong man: een dagelijkse ontmoeting tussen twee culturen die mijn werk voedt en verdiept. Afrika bracht me terug bij de eenvoud van gemeenschap en de wijsheid van de natuur. Vanuit die plek nodig ik anderen uit om opnieuw te verbinden met hun eigen bron.

In 2014 maakte ik naam uit van een pet-naming ceremony, een Empaako-traditie (en intussen Unesco werelderfgoed) waarbij mensen erkend worden voor hun plaats in de gemeenschap. Ouderen gaven me toen de naam ‘Akiiki’, iemand die rondtrekt, mensen verbindt en bruggen bouwt. Ik draag die naam met diepe eer en de overtuiging dat we gemaakt zijn om elkaar te ontmoeten en samen een gemeenschap te bouwen. De ouderen die me die naam gaven, maken nog steeds deel uit van de Akiiki-beweging.

Samen

Vandaag sta ik stevig en bezield als begeleider, trainer en bruggenbouwer. Ik breng daarbij geen westerse methode naar Afrika en geen Afrikaanse wijsheid naar Europa. Ik werk op het kruispunt van innerlijk werk, relationele dynamiek en maatschappelijke context door mensen samen te brengen in betekenisvolle ervaringen. Mijn kracht ligt in het bouwen van bruggen: tussen hoofd en hart, denken en doen, generaties en gemeenschappen, Europa en Afrika.

Onderweg ontstond Akiiki, een beweging waar hoofd en hart, Europa en Afrika, generaties en gemeenschappen samenkomen. Het werd een bezield collectief van mensen in Oeganda en Vlaanderen die er voor elkaar zijn, luisteren en ruimte scheppen. Niet als een projectwerk of plan in Excel. Maar als een tastbare bedding waar geven en ontvangen één beweging worden.

Robert, Marijkes echtgenoot en deel van Akiiki in Karamoja, verwoordt het zo:

“Akiiki is een beweging. Een nieuwe tribe die voorbij culturele, religieuze en genderverschillen kijkt. Omdat we allemaal leraar én leerling tegelijk zijn. Omdat we werken in het collectief.”

Nu leef ik het grootste deel van het jaar in Vlaanderen, waar ik mijn inkomen verdien. Dat maakt het mogelijk om tijd, kennis en aanwezigheid te delen in Oeganda en met de wereld.

Dit ritme van geven en ontvangen is ook het hart van Akiiki:
           wie kan delen, deelt.
           wie nood heeft, ontvangt.
Zo groeit de beweging, gedragen door vertrouwen, wederkerigheid en de overvloed van het leven zelf.

"If you think you are too small to change anything, try sleeping with a mosquito."